Dick Black – The Lion and the Cheetah
(Album – Funtime Records)
Apart geval dat Dick Black. De Belgische band maakt moeilijk te plaatsen muziek en intrigeert daardoor de luisteraar. Wanneer je de MySpace pagina van de band er bij opslaat wordt er een hele rij aan invloeden genoemd die in de meeste gevallen helemaal niets met elkaar te maken hebben, en dus niet echt iets duidelijk maakt. Wat voor soort muziek maken deze drie Belgen dan op hun debuut The Lion And The Cheetah? Om toch enig houvast te krijgen: De muziek is grofweg te omschrijven als een mix van punkrock, rockabilly, en new wave. Daarbij lijken eind jaren zeventig en begin jaren tachtig het meest van invloed te zijn. In een aantal nummers is het geluid te herleiden naar The Clash uit de tijd van London Calling. Dat is het best te horen op een nummer als ‘Prison My Passion’, maar ook enigszins in ‘Black Ass Ray’. Daarnaast hoor je invloeden van the Cure, ten tijde van hun debuut. Het wat oosters klinkende gitaartje in ‘Arabaica’ doet soms denken aan ‘Killing An Arab’. Daarbij worden de humoristische teksten vaak op nogal aparte manier gebracht. Luister bijvoorbeeld naar het maffe zangwerk in ‘Mechelen’ wat, misschien onbedoeld, wel wat op de stokoude hit ‘She Was Naked’ van Supersister lijkt. Soms klinkt zanger/ bassist DJ Borsie een beetje als een mix van Barry Hay en Herman Brood, al klinkt hij wat minder krachtig. De wonderlijke en soms spitsvondige muziek maken van Dick Black een grappige curiositeit. Bij tijd en wijle is dit wel een vermakelijk plaatje, maar er zal nog heel wat gegroeid moeten worden om een groot publiek aan te kunnen spreken. Nu klinkt het allemaal nog wat te vrijblijvend en is het songmateriaal nog niet sterk genoeg. In thuisbasis Mechelen en omgeving gaan ze natuurlijk menig feestje onveilig maken.
-Jan Didden-
